Brave kaas
Ricotta is zo’n product waarmee je ‘alle kanten opkunt’: het mag bij de pasta, tussen de lasagnevellen, je kunt er taart mee bakken, gnocchi mee maken, het is lekker op een cracker en doet het prima op een Amerikaanse pannenkoek met bosbessen of een Russische blini met gerookte zalm. Heerlijk allemaal toch? Maar vreemd genoeg gaat je hart niet sneller kloppen als je zo’n bakje ziet. En hoor je ook nooit iemand over dat ene speciale adresje waar ze die ene speciale ricotta hebben. Ricotta steelt niet de show. Ricotta is een product met weinig allure. De kaas-equivalent van Marjon de Hond: heel goed, maar niemand die het doorheeft. Ricotta is officieel trouwens geen kaas, maar een bijproduct ervan. Het wordt gemaakt van de wei die overblijft als de wrongel uit de kaas is gehaald. Die wordt dan opnieuw opgekookt en gaat klonteren tot een (nieuwe) zachte ‘kaas’.
Ricotta kan, bij gebrek aan vet en zout, vrij niksig smaken. Bovendien wordt de meeste ricotta die je hier treft van gepasteuriseerde koemelk gemaakt. En ja: ricotta ruikt en smaakt naar de melk die je ervoor gebruikt. Als die melk rauw is (dus niet gepasteuriseerd), of van een geit, een schaap of een waterbuffel komt, zit er al veel meer smaak aan. En hoe verser ie is, hoe lekkerder. Daarom heb je dus toch die adresjes waar je die ene ricotta moet hebben.
Wat ook nog kan: zelf maken. Dat is werkelijk veel makkelijker dan je denkt. En er dan verse kruiden, een paar druppels olijfolie en een heel klein beetje grof zeezout aan toevoegen. Of honing en tijm. Of vers fruit. Met ricotta kun je écht alle kanten op.
