Onbespoten garnalen
Hollandse garnaal, grijze garnaal, Noordzeegarnaal of (heel chic) Stellendamse garnaal: het zijn allemaal benamingen voor een-en-hetzelfde garnaaltje. Het zwemt er lustig op los in onze eigen Noordzee en is zó lastig te pellen dat dat doorgaans geschiedt in Marokko of Polen. Zo’n garnaal is vaak een dag of tien onderweg voordat ie, afgewerkt met conserveringsmiddel, in een vrolijk bakje mag doorgaan voor ‘verse Hollandse garnaal’. Fijnproevers der Lage Landen maken zich daar al jaren boos om, maar het alternatief was tot nog niet zo heel lang geleden om a. zelf op een garnalenkotter mee te varen of b. neefjes/nichtjes/buurkinderen met een schepnetje naar het strand te sturen.
Inmiddels bestaan er garnalenpelmachines in Nederland die ook onze kleine grijze garnaaltjes weten te tackelen, maar vooralsnog blijken die een stuk duurder dan hun menselijke collega’s in Noord-Afrika of Oost-Europa. De bijna-verse, onbespoten garnalen vormen dus een luttel percentage van het totaalaanbod en gaan vaak linea recta naar de restaurantkeuken of visjuwelier. Er zit niets anders op: wie verse garnalen wil kopen, moet naar de visafslag. En dan bij voorkeur een kleine, waar ze nog binnenkomen met dagverse vangst (die in het geval van garnalen vanzelfsprekend wel aan boord gekookt is in zeewater). Wie verse garnalen wil éten, moet ze vervolgens zelf pellen. En dat is monnikenwerk: 500 gram ongepeld staat voor 150 gram gepeld. Maar: elk nadeel heb z’n voordeel. Of andersom. Van die garnalenschalen kun je namelijk een fantastisch bouillonnetje maken. Kun je op twee manieren proeven hoe een echte onbespoten Hollandse garnaal smaakt.
