Wie eet mij?
Voordat je hand nu weer automatisch naar die makkelijke zak rucola of dat malse kropje sla gaat: doe eens wild. Een stukje verderop liggen de mooiste, stevigste, knalverse venkelknollen naar je te lonken. Zacht geurend naar anijs en wuivend met hun sprietjes venkelgroen roepen ze: eet mij! Jahaaa, denk je dan, je ziet er mooi uit, maar wat móet ik met zo’n keiharde knol? Nou, daar gaan we.
Weleens gedacht aan venkelsoep? Venkel in stukjes gaar koken in een groentebouillonnetje, aardappeltje erbij, pureren met de staafmixer, beetje room erbij en een scheut Noilly-Prat. Daar heb je vast niet van terug.
We gaan verder. Jamie Oliver’s risotto met venkel (2 knollen, in dunne plakjes schaven, halverwege de gaartijd van de risotto mee laten koken) die hij serveert met een paar flinke eetlepels verse ricotta en 2 verkruimelde Spaanse pepertjes. To die for!
Een salade van rucola, zachte geitenkaas, uiterst dun geschaafde venkel en verse abrikozen met limoendressing.
Venkelsalade met kalamata-olijven, schijven sinaasappel en ringen rode ui. Of gehalveerde venkelknollen die je in de oven gaart met knoflookboter en flink veel witte vermouth. Voortaan laat je venkel nooit meer links liggen.
Je hoeft maar op een paar dingen te letten als je venkel wilt eten. Kies allereerst voor stevige, gave knollen zonder bruine plekjes. Snijd altijd het onderkantje eraf en snijd als je de venkel rauw eet, de kern eruit. De truc met rauwe venkel is om ‘m zo dun mogelijk te snijden. Dat kun je proberen met je koksmes, maar het mooiste resultaat bereik je met een schaaf of mandoline – dat is een heel mooi woord voor een doorgaans erg lelijk en ook erg plastic keukengereedschap. Maar voor een mooie venkelknol heb je dat over.
